Urząd Miejski Lubin
ul. Kili?skiego 10
59-300 Lubin
tel. 76 840-31-01
Kościo?y i Parafie Szpitale Policja, Stra? Miejska i Po?arna
Firmy
Początki Lubina nie są dobrze poznane. Czy w świetle dalszych bada? naukowych uda si? potwierdzi? dat? 1170, określającą za?o?enie warowni przez ksi?cia Boles?awa Wysokiego?
Lubin powsta? z zespo?u osadniczego, na który sk?ada?y si?: osada targowa, gród obronny, podgrodzie. W obr?bie obecnego terenu zamkowego zapewne istnia? gród obronny, pó?niej gród kasztela?ski, wzmiankowany w 1224 r. Jego istnienie u skrzy?owania wa?nych szlaków kupieckich mia?o wp?yw na za?o?enie miasta. Nazwa wywodzi si? od staropolskiego imienia Luba. Lubin jako ośrodek miejski, zapewne na prawie polskim móg? funkcjonowa? ju? w I po?. XIII w. Data lokacji na prawie magdeburskim, jak i jej sprawca nie są znani w świetle zachowanych ?róde?.
Najwcześniejszą pewną datą jest rok 1295 i osoba ksi?cia Konrada II, który w jednym z dokumentów, mieszka?ców miasta określi? mianem c i v e s. Informacje o rozwini?tym rzemiośle i m?ynie garbarskim (1299) pozwalają sądzi?, ?e organizm miejski funkcjonowa? przed 1290 r. Zabudow? miejską zabezpiecza?y wa?y ziemne z palisadą, która zosta?a utrwalona w herbie.
Lubin średniowieczny, wkrótce po lokacji, zajmowa? teren zbli?ony do czworoboku o wymiarach ok. 250x300 m, w ciągu XIV w. jego obszar powi?kszy? si?. Po śmierci Konrada II w 1304 r. przypad? ksi?ciu Janowi w 1312 r. Drogą dzier?awy, po?yczek i zastawów, w 1339 r. wszed? w sk?ad ksi?stwa legnickiego. Waśnie i zatargi mi?dzy ksią??tami sprzyja?y miastu w uzyskiwaniu przywilejów. W 1324 r. ksią?? Jan przeniós? z Prochowic komor? celną, która w 1388 r. przesz?a na w?asnoś? miasta. W 1344 r. dzier?awca miasta, Botho, potwierdzi? wcześniejsze przywileje i przywróci? prawo bicia w?asnej monety.
Zapis z 1335 r. dobrze określa lokalne stosunki gospodarcze. Lubin posiada? wtedy: m?yn o 6 ko?ach, czynny od początku XIV w., dobrze prosperujący cech sukienników, 25 ?aw piekarskich, 2fr rze?nickich i obuwniczych, za obwarowaniami staw rybny. Szko?a istniejąca od początku wieku, wzmiankowana 1358 r., mieści?a si? w wie?y kościo?a parafialnego.
W rozwoju miasta wa?ny jest okres rezydowania ksi?cia Ludwika I w miejscowym zamku w latach 1348-1358. Wtedy wzniesiono mury obronne, z jego fundacji powsta?a kaplica zamkowa oraz dwa dzie?a: w 1353 r. Kodeks z legendą obrazową o św. Jadwidze, s?awny r?kopis Miko?aja Pruzi z 65 barwnymi miniaturami nieznanego autora oraz Kronika ksią?ąt polskich. Ksią?? przeniós? si? do Brzegu, pozostawiając Lubin na uposa?eniu ?ony, ksi??nej Agnieszki, zmar?ej w 1362 r. Odtąd ks. Ludwik I zarządza? miastem do swojej śmierci w 1382 r. Po nim rządzi? syn Henryk VIII, zmar?y w 1399 r. Z kolei Lubin przypad? Henrykowi IX, od 1420 r. jego synowi, Ruprechtowi, zmar?emu w 1431 r. Nast?pnie panowa? tu stryj Ruprechta, ks. Ludwik II, potem Ludwik III, zmar?y w 1441 r. Synowie Ludwika: Jan Lubi?ski i Henryk X chojnowski rządzili razem. Obaj wydali w 1443 r. dokument o wykupieniu wójtostwa przez rad? miejską, a w 1446 r. zastawili miasto ksi?ciu Henrykowi IX g?ogowskiemu. Po jego śmierci w 1467 r. rządzili: syn Henryk XI, a w latach 1476-1496 siostry Jadwiga i Katarzyna. W tym czasie miasto ponownie w?ączono do ksi?stwa legnickiego, dzi?ki wykupowi Lubina przez ksi??n? Ludmi?? za 5400 guldenów. Po jej śmierci miasto nale?a?o do ks. Jerzego, od 1521 r. do wdowy, ks. Anny. Po śmierci ostatniego Piasta, Jerzego Wilhelma w 1675 r., Lubin przeszed? pod bezpośrednią w?adz? Habsburgów. Pierwsza, odnotowana zaraza, nawiedzi?a miasto w 1396 r. Nastąpi? regres gospodarczy, który spowodowa? zamkni?cie przytu?ku dla ubogich, mimo to, w dwa lata pó?niej powsta? cech kuśnierzy.
Lubin w XV w. ma znaczenie lokalne. Znaczne straty i zubo?enie spowodowa?y wojny husyckie. Podczas obl??enia w 1428 r., po?ar zniszczy? kośció? i cz?ś? zabudowa?, podczas ponownego obl??enia przez wojska husyckie w 1431 r., ogie? strawi? wiele domów. Miasto jednak nie zosta?o zdobyte. Kolejny po?ar w 1453 r., wywo?any przez piorun, zniszczy? 140 domów. Dalszych 36 lat up?yn??o w spokoju, dopiero we wrześniu 1488 r. wojska Macieja Korwina w marszu na G?ogów spali?y przedmieścia.
Korzystny dla miasta by? XVI w. W 1515 r. odbudowano ratusz, unowocześniono handel, a rada miejska nabywa?a coraz to dalsze folwarki. Cech sukienników liczy? 400 cz?onków. W 1510 r. dawne Bractwo Maryjne przekszta?ci?o si? w stowarzyszenie o nazwie *cives litterati* do którego nale?eli piśmienni i wykszta?ceni. W 1590 r. powsta? cech bednarzy, garncarzy, ko?odziejów, stolarzy i szklarzy, a w 1594 r. cech rymarzy, siodlarzy, igielników, r?kawiczników, grzebieniarzy i powro?ników. Istniejące z dawna Bractwo Kurkowe patronowa?o doskonaleniu umiej?tności strzeleckich.
Dzi?ki du?ej produkcji dobrej jakości sukna, Lubin zalicza? si? do miast zasobnych. Dzi?ki temu bogaci mieszczanie i rzemieślnicy mogli finansowa? koszty studiów swoich synów. W latach 1376-1510 na ró?nych uniwersytetach studiowa?o 33 ?aków z Lubina, a w okresie 1450-1510 w samym Krakowie 19, co na owe czasy jest liczbą poka?ną. W podanych latach uczelnia krakowska szczyci?a si? wysokim poziomem nauczania i przyciąga?a s?uchaczy z wielu krajów. Świadczą o tym ?aci?skie zapisy w ksi?gach immatrykulacyjnych: Gregorius de Lobin w 1450; Paulus Nicolai w 1468; Gregorius Bober w 1473; Gregorius Nicolai de Loeben w 1483; Petrus Johannis de Lyben w 1510.
U schy?ku pierwszego ?wier?wiecza XVI w., Lubin sta? si? widownią zaburze? religijnych. Miejsce wiodącej religii rzymsko-katolickiej zają? protestantyzm, wśród lubi?skich wyznawców nastąpi? roz?am. Lokalnym przywódcą radykalnej grupy zosta? Kasper Schwenckfeid, z pradziada dziedzic w Osieku, który pozyska? kilkuset zwolenników.
W 2 po?. XVI w. na miasto spad?y liczne kl?ski: 1551 r. - zaraza; 1555 r. - po?ar 140 domów; 1558 r. - zaraza, zmar?o 1400 mieszka?ców.
Od kiedy protestantyzm sta? si? wyznaniem panującym, szko?a lubi?ska rozkwita?a pod pieczą zarządu miejskiego. W 1485 r. powsta?a te? szko?a prywatna.
W XVII w., jak ca?y Śląsk, Lubin prze?ywa ci??ki regres, spowodowany przez wojn? 30-letnią (1618-1648). W 1626 r. wielki po?ar uniecestwi? niemal ca?ą zabudow?. W 1628 r. nastąpi? przemarsz lisowszczyków, jazdy polskiej na s?u?bie cesarza. W wyniku cz?stych przemarszów wojsk brandenburskich, cesarskich (austriackich), sas-kich i szwedzkich miasto niszcza?o, a cz?sto zdobywany zamek uleg? ruinie. W ratuszu, podpalonym przez wojska szwedzkie, sp?on??y wszystkie dokumenty. Wojska przywleka?y choroby epidemiczne. Nastąpi?a zaraza: 1630 r. zmar?o 118 osób; 1631 r. - 550; 1632 r .- l 08; 1634 r. - 951 osób. Zw?oki ofiar epidemii zwyczajowo grzebano na cmentarzu "cholerycznym", poni?ej ul. Mieszka I, w sąsiedztwie rzeki Zimnicy. Reszta mieszka?ców usz?a do Leszna i Rawicza. Jeszcze w 1733 r. odbudowa nie zosta?a zako?czona, a 137 domów sklecono z drewna i gliny.
Mimo powa?nych zniszcze?, post?pujący rozwój Śląska przyczyni? si? do powstania i funkcjonowania regularnej komunikacji pocztowo - pasa?erskiej mi?dzy Wroc?awiem a Berlinem, ze stacją przeprz?gu koni w Lubinie. Pierwszy dyli?ans przejecha? t?dy 15.09.1662r. Jeszcze w tym samym wieku zaraza dwukrotnie nawiedzi?a miasto. Pierwszy raz w 1658 r., i po raz wtóry zawleczona przez wojska brandenburskie, wracające w 1686 r. z wyprawy ba?ka?skiej przeciw Turkom.
Wiek XVIII, równie? burzliwy, zapoczątkowa?y dwa przemarsze wojsk szedzkiech: w sierpniu 1706 r. i lipcu 1707 r. Kolejną fazą w dziejach grodu by?y wojny śląskie (1741-1763), toczone mi?dzy Prusami a Austrią, wspomaganą przez armie rosyjskie. Prusacy zaj?li miasto 16. 04. 1741 r. Odtąd z ma?ymi przerwami znajdowa?o si? ono w ich strefie dominacji. Od 1746 r. w Lubinie mieści? si? sta?y garnizon wojskowy. W 1757 r. silne oddzia?y pandurów (austriackie) zaprószy?y ogie?: sp?on??y 183 domy i 74 zabudowania gospodarcze. Armia rosyjska hrabiego Czernichowa operowa?a w tej okolicy w sierpniu i wrześniu 1761 r. Miasto zają? oddzia? kozacki mjra Paszkina. Dla potrzeb wojska miasto wyda?o 2000 szefli mąki oraz 20.000 bochenków chleba. Po zako?czeniu dzia?a? wojennych, administracja pruska wprowadzi?a zakaz budowy domów z materia?ów palnych, a miasto uzyska?o pewną pomoc w odbudowie.
Początek XIX w. te? nie by? korzystny. W okresie napoleo?skim (l806-1813), w wyniku licznych kontrybucji i sekwestrów na rzecz armii francuskiej, nastąpi?o ogólne zubo?enie. Okres ten jednak przyczyni? si? do reorientacji politycznej. W Lubinie i Polkowicach powsta?y stronnictwa profrancuskie. Znaczenia nabiera? fakt, ?e te ziemie nie by?y nigdy pruskie, ani niemieckie. Przez ca?y ten okres stacjonowa? w mieście garnizon oraz funkcjonowa? szpital, umieszczony w szkole i kilku wi?kszych domach mieszkalnych.
Na prze?omie 1812/1813 r. w Lubinie kwaterowa? sztab, a przejazdem bywa? sam Napoleon. Pod naciskiem armii rosyjskiej nast?powa? odwrót wojsk francuskich 19.02. 1813 r. Miasto opuszcza?y oddzia?y ty?owe, os?aniane przez jazd? polską. Po przesuni?ciu si? dzia?a? wojennych w g?ąb Niemiec 14.04.1813 r. w Lubinie przebywali car Aleksander I i ksią?? Michai? Kutuzow, marsza?ek polny wojsk rosyjskich.
W nast?pstwie zwyci?skiej dla Francuzów bitwy pod Budziszynem, ich wojska ponownie zaj??y miasto 29.05.1813 r. Na pó?nocnym obrze?u miasta, po Ma?omice rozlokowana zosta?a 39 dywizja hrabiego Marchanda. Od 13.08. opuszcza?y miasto oddzia?y gospodarcze, szpital ewakuowano do Drezna, zaś si?y g?ówne zmierza?y w kierunku Legnicy. W dniach 26-28 sierpnia trwa?a bitwa nad Kaczawą. Ju? 27 sierpnia dotar?y wieści o zwyci?stwie wojsk pod dowództwem Bluchera. Tego samego dnia do Lubina wkroczy?y patrole rosyjskie.
Najwa?niejszą inwestycją w latach 1821-1828 by?a modernizacja szosy Berlin - Wroc?aw i budowa nowej do Rawicza w 1852 r. Wstrząsem o pod?o?u ekonomicznym sta?y si? demonstracje biedoty miejskiej w 1848 r. Dora?nie asygnowane kwoty, przeznaczone na roboty publiczne, nie rozwiąza?y problemu. Dopiero wprowadzona moder-nizacja miasta i związane z tym inwestycje za?agodzi?y problem bezrobocia. W 1852 r. wybudowano nową szos? do Rawicza. Gazownia powsta?a w 1867 r. Wa?nym bod?cem sta?o si? uruchomienie po?ączenia kolejowego z Legnicą w 1869 r., a w 1871 r. z G?ogowem. Cukrownia powsta?a w 1881 r., w miejscu dawnej wytwórni koniaku, a fabryka mechanizmów pianinowych w 1896 r. W XIX w. powstawa?y: prz?dzalnia we?ny, tkalnia bawe?ny i zak?ad mechaniczny z odlewnią staliwa.
W rozwoju kulturalnym mieszka?ców wa?ną rol? odegra?a drukarnia, uruchomiona w 1826 r. Oko?o 1843 r. w jej siedzibie ma?y zespól redakcyjny rozpoczą? przygotowania do wydawania lokalnego czasopisma, które o nazwie *Lubener Stadtbiatt* zacz??o si? ukazywa? od 31.10. tego samego roku, początkowo jako tygodnik, od 1878 r. trzy razy w tygodniu, od l.04.1893 r. jako dziennik.
Przestrzennie miasto rozwija?o si? powoli, bez modernizacji ulic i wytyczania g?ównych arterii. Oko?o 1860 r. zaprojektowano ul. Odrodzenia (dawniej Dworcowa) i nieznacznie wyprostowano oś ul. l Maja (dawniej Chojnowska). Obie ulice by?y zabudowane eklektycznymi kamieniczkami i domami czynszowymi. Przedmieście ścinawskie dzieli?o si? na dwie cz?ści, w zachodniej mieści?o si? getto ?ydowskie, wschodnia stanowi?a mieszanin? ma?ych dworków, domów i tandetnych ruder: mieszkali tu robotnicy, tkacze oraz biedota miejska. Na tym terenie w 1890 r. powsta?a nowa rze?nia.
W Lubinie ?ydzi mieszkali od średniowiecza, zajmując domy w getcie na przedmieściu ścinawskim, mi?dzy ul. Zamkową, a obecnym rondem drogowym. Z wcześniejszego okresu brak dokumentacji ?ród?owej. Wi?cej danych przynoszą miejskie rejestry meldunkowe z XIX / XX w. W tym okresie zamieszkiwa?o w Lubinie 40-60 rodzin ?ydowskich, tworząc doś? zasobną spo?ecznoś?. Gmina ?ydowska zbudowa?a przy ul. M. Kopernika 10 bo?nic?, uko?czoną w 1868 r. Budynek z dalszymi przeróbkami przetrwa? do czasów wspó?czesnych. Pamiątką po tej spo?eczności jest kolisty plac przy ul. Kruczej, obwiedziony starodrzewiem - dawny cmentarz, pozbawiony nagrobków z hebrajskimi napisami...
Miasto na prze?omie XIX / XX w. rozwija?o si? powoli. W 1883 r. powsta?y koszary kawalerii, rozbudowane do 1938 r. W 1876 r. zmodernizowano wodociągi, w 1904 r. uruchomiono mleczarni? i wie?? wodną. Wa?ną inwestycją by?a budowa zak?adu dla nerwowo-chorych na 1600 ?ó?ek, oddanego do u?ytku w latach 1903-1905. Zak?ad posiada? w?asny majątek rolny oraz ma?e warsztaty tkackie i wikliniarskie.
Gimnazjum otwarto l pa?dziernika 1907 r., w 1911 r. przekszta?cone w liceum. Przed wybuchem I wojny światowej, w 1914 r. Lubin uzyska? po?ączenie kolejowe z Chocianowem.
Lubin lat mi?dzywojennych nie zmieni? swego charakteru. Czynne by?y: rze?nia, p?atkarnia ziemniaków pastewnych, cukrownia, przetwórnia warzywno-owocowa z kiszarnią kapusty i ogórków konserwowych, wytwórnia soków oraz przetworów owocowych, 3 tartaki, wytwórnia obuwia wojskowego; ponadto 2 szpitale, 2 szko?y podstawowe, szko?a rolnicza przy ul. l Maja 15, szko?a zawodowa przy ul. Kopernika 16, liceum, 2 biblioteki parafialne i l miejska, 2 kina i ma?y teatr.
Po 1933 r. miejscowy pu?k kawalerii przekszta?cono w pancerno-motorowy, powsta?a nowa strzelnica na Przylesiu, zapoczątkowano modernizacj? lotniska.
Podczas II wojny światowej (1939-1945) w kszta?cie miasta nie zasz?y ?adne zmiany. W tym okresie Lubin dysponowa? tanią si?ą roboczą je?ców wojennych i cywilnych robotników przymusowych z podbitych krajów. W okresie X 1939 - VII 1940 pracowa?y tu grupy je?ców polskich, ?ącznie do 130 osób, od VIII 1940 do I 1945 r. trzy grupy je?ców francuskich o stanie malejącym od 140 do 60 osób, od X 1942 do I 1945 r. trzy grupy je?ców sowieckich przy stanie wzrastającym od ok. 30 do ok. 400 osób. W cukrowni pracowa?a grupa ?ydów polskich, przy stanie malejącym od oko?o 100 do 23 osób. Grupa cywilnych Polaków liczy?a do 80 osób, robotników innych narodowości do 100.
W warunkach osobistego zniewolenia, zwi?kszonych norm pracy o g?odowych racjach ?ywnościowych, w poszczgólnych grupach narodowościowych wytworzy?a si? kole?e?ska samopomoc. Polega?a ona na dokarmianiu g?odujących i dzieci, pomoc w odzie?y i ucieczkach, rzadziej w dokonywaniu sabota?y. W środowisku polskim Lubina, do bardziej wspomagających rodaków nale?eli: Feliks Flakiewicz, rze?nik i Jan Mokros, piekarz, i za takie czyny, Niemcy stosowali drako?skie kary wi?zienia, obozu, nawet śmierci.
Prócz radzieckich, je?cy krajów walczących z III Rzeszą, za pośrednictwem Czerwonego Krzy?a otrzymywali co miesiąc paczki ?ywnościowe o wadze 14 kg.
Przypuszczalnie w budynku aresztu miejskiego przy ul. Armii Krajowej, (dawniej ul. Armii Czerwonej) mieści? si? obóz przejściowy dla ksi??y, g?ównie polskich. Na zapleczu Szko?y Podstawowej nr l, w budynku teatru miejskiego funkcjonowa? urząd pracy (Arbeitsamt), z piwnicami dostosowanymi do przetrzymywania obcokrajowców. Posterunek policji na parterze ratusza liczy? 5 wachmeistrów, obs?ugujących miasto i gmin?.
Na początku wojny, po?ow? pacjentów zak?adu dla nerwowochorych przewieziono w g?ąb Niemiec, celem przeprowadzenia eutanazji. Mimo dop?ywu chorych ró?nych narodowości, liczba pacjentów stale mala?a, wskutek uśmiercenia ci??ej chorych. Cztery pawilony tego zak?adu od strony Polkowic pe?ni?y rol? hoteli dla szkolonych pilotów niemieckich, a kilka dalszych s?u?y?o jako noclegownie dla zagranicznych robotników przymusowych, zatrudnionych w mieście i na lotnisku.
Podczas wojny lotnisko szkoleniowe, stale rozbudowywane, pe?ni?o swoją rol? do 23.01.1945 r., a kilka dni wcześniej zosta?o zbombardowane przez radziecki samolot.
W koszarach pu?ku pancernego remontowano czo?gi i dzia?a oraz szkolono rekrutów. Skrzynki amunicyjne produkowane by?y w Fabryce Mechanizmów Pianinowych, a w fabryce przy ul. Towarowej, oprócz obuwia wyrabiano wyciory karabinowe. Lecznictwo ogólne w tym czasie funkcjonowa?o bez zak?óce?.
Do 1942 r. szpital powiatowy przyjmowa? wszystkich pacjentów.
W 1943 r., obok szpitala powsta?y baraki szpitalne, gdzie leczono je?ców i cywilnych robotników przymusowych, z zani?onym dawkowaniem leków. Je?cy i robotnicy przymusowi podlegali okresowym badaniom profilaktycznym w przychodni mieszczącej si? przy ul. M. Sk?odowskiej-Curie (dawniej Hindenburgstrasse)1.
Od 1943 r. W mieście kwaterowa?a du?a grupa cywilnych Niemców (dzieci, kobiety, starcy), przesiedlonych z obszarów bombardowanych przez lotnictwo alianckie. Z braku rezerw mieszkaniowych, na terenie peryferyjnym, mi?dzy zak?adem psychiatrycznym a Starym Lubinem oraz ko?o cmentarza i przy ul. Chocianowskiej powsta?y osiedla dwu-i jednorodzinnych domków drewnianych. Po wojnie pierwsze dwa osiedla zaj??o wojsko radzieckie, a pi?? pozosta?ych domków ko?o piekarni s?u?y?o przybywającym repatriantom. Ewakuacja rodzin niemieckich, zapoczątkowana w po?owie pa?dziernika 1944 r., prześpieszona zosta?a po rozpocz?ciu sowieckiej ofensywy zimowej 12.01.1945 r. Pierwsze?stwo w ewakuacji mieli przesiedle?cy z Nadrenii. Do ewakuacji wykorzystano obcokrajowców w charakterze kierowców, wo?niców i opiekunek dzieci. Cz?ś? uchod?ców zabiera?y pociągi. Grupy ewakuacyjne mia?y wyznaczone marszruty oraz miejscowości docelowej w?drówki.
Walki o Lubin rozpocz??y si? w sobot? 27 stycznia 1945 r., natarciem o godz. 23.00 z kierunku Ksi?gienic i Ma?omic. Tego samego dnia rano nacierające wojska opanowa?y wieś Ko?lice. Natarcie wiod?o w 2 kierunkach, na Osiek i Obor?. Wobec zagro?enia obs?uga niemiecka wysadzi?a hangary w po?udnie 27 stycznia. Tu? po pó?nocy nast?pnego dnia, radzieckie patrole dotar?y do ul. Wroc?awskiej i naciera?y na po?udnie mi?dzy Chróstnikiem a Osiekiem. O godz. 13.00 28 stycznia (niedziela) sowiecki zwiad pancerno-motorowy z Ma?omic dotar? w rejon lubi?skiej mleczarni, skąd wycofa? si? bez walki.
Po uprzedniej koncentracji, wojska niemieckie w dniach 1-2 lutego uderzy?y z Goli, Osieka i Lubina. Ten manewr umo?liwi? przebicie si? okrą?onych oddzia?ów niemieckich ko?o Mleczna i Ustronia, nast?pnie po?ączenie si? z w?asnymi si?ami g?ównymi. Po 3 lutego strona radziecka ponawia?a cz?ste ataki nocne na miasto. Pozycją ryglową by?o lotnisko, które zaj?te zosta?o tu? po pó?nocy 7 lutego. Do zmierzchu wojska radzieckie opanowa?y Lubin, a linia frontu bieg?a z Obory, przez oś. Polne, stacj? kolejową, cmentarz ?ydowski, osiedle Przylesie do Osieka. Od pó?nocy 7/8 lutego Niemcy opuszczali wspomnianą lini? obronną, zmierzając do Krzeczyna Ma?ego. Rano 8 lutego z rejonu koncentracji w K?opotowie, 12 czo?gów radzieckich przejecha?o przez Lubin do Krzeczyna Wielkiego, a g?ówne si?y ruszy?y przez Osiek, Chróstnik te? do Krzeczyna Wielkiego, po drodze niszcząc kilka pojazdów wroga.
W wyniku walk, straty w zabudowie wynios?y 40% budynków, a drugie tyle by?o uszkodzonych. Krótko po opanowaniu miasta, komendantura radziecka nadzorowa?a demonta? maszyn i urządze? fabrycznych w p?atkarni ziemniaków, mleczarni, cukrowni, a po ogo?oceniu budynki podpalano. Celowo podpalone zosta?y: starostwo, sąd, budynek stacji kolejowej, poczty, kaplicy zamkowej z biblioteką, drukarni i szeregi domów mieszkalnych.
Tu? po zaj?ciu miasta, oddzia?y specjalne NKWD rozstrzela?y w obr?bie zak?adu psychiatrycznego oko?o 500 ci??ej chorych pacjentów; ich mogi?a zosta?a odkryta w 1961 r. podczas kopania fundamentów na hotele górnicze. Taki sam los spotka? 150 pensjonariuszy z personelem Domu Starców. Ich cia?a pogrzebane wokó? gmachu odnajdywane są w trakcie prac ziemnych, ostatnio w czerwcu 1992 r.
Zród?o:http://www.lubin.on-line.pl/lubin_historia.html
Dolnośląskie
